Albertia/Berria
Urtero bezala, 36ko gerran Albertiako mendietan (Araba) hil zituzten EAE-ANVko 300 gudariak gogora ekarri zituzten igandean, 37. urteurrenean. Oroimen historikoaren aldeko lana errespetatu beharra azpimarratu zuen Txarli Gonzalezek ekitaldian, eta bide horretan Lau Haizetara Gogoan plataforma egiten ari den lana goretsi zuen. Bestalde, hainbat lagunek parte hartu zuten ekitaldian, txalotu egin zuen ezker abertzaleak indar independentistak elkartzeko hartu duen bidea.
martes, 6 de julio de 2010
jueves, 1 de julio de 2010
BAKEAREN HEZKUNTZAKO PLANA, GERRA LEGE.
Euskal Memoria aldizkaria. 1. zenbakia. 2010ko Uztaila.
HEZKUNTZA ETA KULTURA. Hezkuntza, formazioa, instrukzioa..., norbere ingurune sozial, politiko, ekonomikoan..., jarduteko, gizakiak sortu dituen bitartekoak dira. Tresna guztiak bezala, beraien erabileran bitasun bat dute bere baitan. Hezkuntza, ezagutza zientzia, gizakiaren askatasuna ahalbideratzeko tresna izan daitezke pedagogia bera askatasun jarduera moduan garatzen bada (Paulo Freirek, 1986); alta, zapaltzailearen pedagogia ere izanen da, herri kulturaren gainetik garatu eta honen aurka ekiten badu. Hezkuntza eta ezagutza, kultura jakin baten aurka erabil baitaiteke, herri baten akulturazioa, doktrinamendua lortzeko edota multzo sozial jakin batekiko atxikimendua desegiteko. Prozesu honen bitartez, norberarenganako ukaziora eraman gaitzakete. Beraz, hezkuntza bitarteko askatzailea izan daiteke, ezagutza mugagabean oinarritzen bada eta herri kulturan erroturiko gizarte askeago, justuagoa lortzeko bide berriak urratzea ahalbideratzen baditu.
Herri eta kultura ukatuen historian, hezkuntza formalaren edukiek, aipatu kulturari arrotz zaizkion ikuspegi eta dimentsio bakarreko ikusmoldeak kontrajarri dizkio. Talka honetatik bi aterabide eraiki daitezke, lehen aterabideak, akulturaziora garamatza, hau da, erabateko asimilazio kolektibora; bigarren aterabidea, autodefentsarako erreakzioak piztu eta garatzean datza, kultura propioa berresteko dinamikak indartzera, errealitatearen parte diren adierazgarri esanguratsu berriak interpretatu ahal izateko, finean, hezkuntza eredu propio batez sorreraz ari gara. Beraz, hezkuntza instituzionalizatua eta herri kulturaren arteko desloturak, hezkuntza eredu alternatiboak eraikitzera eraman gaitzake, herri kulturaren bilakaeraren baitan kokatua eta honekin batera garatu ahal izango dena. Adibidez, 1936.ko errebelamendu militarra eta ondoren ezarritako diktadura frankista, armaz, suz, eta isipuaz burutu zen, baina gramatikaz eta herri historiaren ahanztura inposatuaz ere bai.
Askatasuna eta eskubide berdintasuna aldarria egiten zutenengan, hau da, galtzaileengan, ahanztura eta debekua; aldiz, irabazleentzat ohorea eta "jainkoa eta Españarentzat" erori zirenen izenak zizelatzeko, elizetako marmolezko hormak. Erregimen autoritarioek hori dute..., indartsu eta irabazle sentitzeko, galtzaileak behar, hori da beraien kulturaren zioa. Eta horren erakustokia NODOa eta "escuela nacionala". Hala eta guztiz ere, historia ofizialaren gainetik (edo azpitik), gizartearen baitan bide alternatiboak eraikitzen joan dira, oroimenean eta herri kulturan oinarrituak, horrela izan dira jasoak eta loratuak, Agirre, Saseta, Ordoki, Monzon, Chiapuso, Larrañaga, Mendizabal, Iturbe, Beñaran..., deiturak.
ESTATUAREKIKO MORRONTZA ETA AUTORITARISMOA. Armada bidezko bakea beti da gerra lege eta "bakearen eta giza eskubideen aldeko hezkuntzako euskal planak", badu horren antza. Aipatu plana ez da inolaz ere helburu hezitzaileekin egina, are gutxiago ikasleak askatasunez eta autonomiaz bere iritzia eraiki dezan. Horrela balitz, egitasmo honen funtsa ikaslea litzateke; bere behar intelektualak eta gaitasunen garapena. Ez dago, ordea, plan honen oinarrian helburu hau, ustezko irabazle eta galtzaileen arteko eskema autoritarioa baizik. Plan honen helburua ez da ikasleen giza eskubideenganako izan dezaketen ezagutza sakontzea, are gutxiago beraien bizitza sozialean zein kulturalean, berauek egikaritzeko bitartekoak bermatzea, aldiz, garai bateko "flechas" eta "pelayoen" antzera, gazteria, eta hiritar oro, Estatuaren eta proiektu politiko jakin baten morrontzan jarri nahi da. Hori da, hain zuzen, Estatu autoritarioaren zioa.
"Escuela nacionala"-ri deitura aldatu zaio baina haren espiritua, publiko zein kontzertatuak deritzonen hezkuntza sistemetara hedatzeari ekin zaio, unean uneko gobernuaren interes politiko eta ikusmolde "monarkiko konstituzionalera" egokitua, bai horixe. Horrela eraiki nahi dira hezkuntza proiektuak eta iritzi sormenerako kanpainak, ikaslea ZEN planaren biziberrituaren bitarteko bihurtuz.
Sufrimendua Estatuaren gerra tresnak bihurtzean, gizartearen etendura sozial eta kulturala eragin nahi da. Sentidu honetan, oso adierazgarri suertatzen da, bakea eta giza eskubideen aldeko hezkuntza plan hau defendatzen duten berberak, 1936. urteko altxamendu militarrak, frankismoak eta Estatu terrorismoak eragindako biktimen familiarren eskubideak aintzat hartu ez izana, alta, diktadorea hil geroztik igaro diren 35 urteetan zehar, ahaztu, isilarazi eta baztertu nahi izan gaituzte. Dirudienez biktima batzuk molestagarri suertatzen dira; gure senideen hezur aztarnak bezain arriskutsuak suertatzen zaizkie defendatu zituzten ideia eta proiektuak.
Gotzon Garmendia.
HEZKUNTZA ETA KULTURA. Hezkuntza, formazioa, instrukzioa..., norbere ingurune sozial, politiko, ekonomikoan..., jarduteko, gizakiak sortu dituen bitartekoak dira. Tresna guztiak bezala, beraien erabileran bitasun bat dute bere baitan. Hezkuntza, ezagutza zientzia, gizakiaren askatasuna ahalbideratzeko tresna izan daitezke pedagogia bera askatasun jarduera moduan garatzen bada (Paulo Freirek, 1986); alta, zapaltzailearen pedagogia ere izanen da, herri kulturaren gainetik garatu eta honen aurka ekiten badu. Hezkuntza eta ezagutza, kultura jakin baten aurka erabil baitaiteke, herri baten akulturazioa, doktrinamendua lortzeko edota multzo sozial jakin batekiko atxikimendua desegiteko. Prozesu honen bitartez, norberarenganako ukaziora eraman gaitzakete. Beraz, hezkuntza bitarteko askatzailea izan daiteke, ezagutza mugagabean oinarritzen bada eta herri kulturan erroturiko gizarte askeago, justuagoa lortzeko bide berriak urratzea ahalbideratzen baditu.
Herri eta kultura ukatuen historian, hezkuntza formalaren edukiek, aipatu kulturari arrotz zaizkion ikuspegi eta dimentsio bakarreko ikusmoldeak kontrajarri dizkio. Talka honetatik bi aterabide eraiki daitezke, lehen aterabideak, akulturaziora garamatza, hau da, erabateko asimilazio kolektibora; bigarren aterabidea, autodefentsarako erreakzioak piztu eta garatzean datza, kultura propioa berresteko dinamikak indartzera, errealitatearen parte diren adierazgarri esanguratsu berriak interpretatu ahal izateko, finean, hezkuntza eredu propio batez sorreraz ari gara. Beraz, hezkuntza instituzionalizatua eta herri kulturaren arteko desloturak, hezkuntza eredu alternatiboak eraikitzera eraman gaitzake, herri kulturaren bilakaeraren baitan kokatua eta honekin batera garatu ahal izango dena. Adibidez, 1936.ko errebelamendu militarra eta ondoren ezarritako diktadura frankista, armaz, suz, eta isipuaz burutu zen, baina gramatikaz eta herri historiaren ahanztura inposatuaz ere bai.
Askatasuna eta eskubide berdintasuna aldarria egiten zutenengan, hau da, galtzaileengan, ahanztura eta debekua; aldiz, irabazleentzat ohorea eta "jainkoa eta Españarentzat" erori zirenen izenak zizelatzeko, elizetako marmolezko hormak. Erregimen autoritarioek hori dute..., indartsu eta irabazle sentitzeko, galtzaileak behar, hori da beraien kulturaren zioa. Eta horren erakustokia NODOa eta "escuela nacionala". Hala eta guztiz ere, historia ofizialaren gainetik (edo azpitik), gizartearen baitan bide alternatiboak eraikitzen joan dira, oroimenean eta herri kulturan oinarrituak, horrela izan dira jasoak eta loratuak, Agirre, Saseta, Ordoki, Monzon, Chiapuso, Larrañaga, Mendizabal, Iturbe, Beñaran..., deiturak.
ESTATUAREKIKO MORRONTZA ETA AUTORITARISMOA. Armada bidezko bakea beti da gerra lege eta "bakearen eta giza eskubideen aldeko hezkuntzako euskal planak", badu horren antza. Aipatu plana ez da inolaz ere helburu hezitzaileekin egina, are gutxiago ikasleak askatasunez eta autonomiaz bere iritzia eraiki dezan. Horrela balitz, egitasmo honen funtsa ikaslea litzateke; bere behar intelektualak eta gaitasunen garapena. Ez dago, ordea, plan honen oinarrian helburu hau, ustezko irabazle eta galtzaileen arteko eskema autoritarioa baizik. Plan honen helburua ez da ikasleen giza eskubideenganako izan dezaketen ezagutza sakontzea, are gutxiago beraien bizitza sozialean zein kulturalean, berauek egikaritzeko bitartekoak bermatzea, aldiz, garai bateko "flechas" eta "pelayoen" antzera, gazteria, eta hiritar oro, Estatuaren eta proiektu politiko jakin baten morrontzan jarri nahi da. Hori da, hain zuzen, Estatu autoritarioaren zioa.
"Escuela nacionala"-ri deitura aldatu zaio baina haren espiritua, publiko zein kontzertatuak deritzonen hezkuntza sistemetara hedatzeari ekin zaio, unean uneko gobernuaren interes politiko eta ikusmolde "monarkiko konstituzionalera" egokitua, bai horixe. Horrela eraiki nahi dira hezkuntza proiektuak eta iritzi sormenerako kanpainak, ikaslea ZEN planaren biziberrituaren bitarteko bihurtuz.
Sufrimendua Estatuaren gerra tresnak bihurtzean, gizartearen etendura sozial eta kulturala eragin nahi da. Sentidu honetan, oso adierazgarri suertatzen da, bakea eta giza eskubideen aldeko hezkuntza plan hau defendatzen duten berberak, 1936. urteko altxamendu militarrak, frankismoak eta Estatu terrorismoak eragindako biktimen familiarren eskubideak aintzat hartu ez izana, alta, diktadorea hil geroztik igaro diren 35 urteetan zehar, ahaztu, isilarazi eta baztertu nahi izan gaituzte. Dirudienez biktima batzuk molestagarri suertatzen dira; gure senideen hezur aztarnak bezain arriskutsuak suertatzen zaizkie defendatu zituzten ideia eta proiektuak.
Gotzon Garmendia.
lunes, 14 de junio de 2010
UDALBILTZA: TIRIKI-TRAUKI 3 ETA 4 DIRA 22.
Publicado el 14 de junio de 2010.
La historia de los poderes locales concejiles y municipales en Euskal Herria, es la historia de una constante lucha de las capas populares por el derecho a la participación política en las instituciones, a través de la cual articular la defensa de sus intereses socio-económicos, en el particular contexto de las contradicciones que se desarrollan en el seno de la formación social de Euskal Herria. La historia de los primeros concejos abiertos, las elecciones censitarias, el sistema orgánico de control institucional franquista o el actual sistema de elección y participación institucional, son hitos que nos informan de la evolución (e involución) constante de esta lucha.
Los movimientos socio-políticos protagonizados por los ayuntamientos y concejos de Euskal Herria han tenido, en nuestra reciente historia, una importancia capital, como elementos aglutinantes de la voluntad popular y como dinamizadores de las transformaciones socio-políticas demandadas por la ciudadanía en su conjunto. Han sido, de manera especial, los municipios de pequeño y mediano tamaño los que han protagonizado estos impulsos trasformadores, determinados por los modelos de gestión participativos en ellos desarrollados. En aquellas ocasiones históricas en las que se vislumbraba un proceso de confluencia entre la gestión de los cargos públicos y la voluntad popular, los sectores socio-políticos más reaccionarios, para quienes la actividad política debe de desarrollarse disociada de la participación directa de los ciudadanos, han reaccionado de forma virulenta contra estos movimientos de emancipación. La larga historia del movimiento de los municipios vascos nos ofrece pruebas evidentes de esta intervención. Así ocurrió en Gernika el 17 de abril de 1931, con ocasión de la celebración de la asamblea de alcaldes y concejales de Euskal Herria (convocados para establecer nuevas bases políticas para el desarrollo futuro de nuestro país), cuando la villa fue tomada militarmente por el ejército y la Guardia Civil, quienes impidieron su celebración. Otro tanto ocurrió el 3 de septiembre de 1934 cuando la Guardia Civil y Fuerzas de Asalto, efectuaron otra brutal actuación contra la población que acudió a esta villa para arropar a los parlamentarios vascos y catalanes que tras reunirse en Zumarraga, para manifestar su apoyo a los municipios vascos, se desplazaron hasta Gernika a visitar su Casa de Juntas. En protesta de la represión desatada contra la población indefensa allí reunida, los Comités ejecutivos Municipales acordaron la dimisión total y colectiva de todos los Ayuntamientos del País en razón a "la gravísima situación porque atraviesa el País, como consecuencia del sistema represivo que el poder central utiliza en contra del normal desenvolvimiento de los concejos vascongados, causando ofensas al fuero municipal y a las libertades administrativas reconocidas desde tiempo inmemorial en este País" Como puede verse el establecimiento de un modelo de Estado republicano y la instauración de un régimen constitucional, no garantizó en absoluto el respeto de la voluntad popular y el desarrollo de un movimiento socio-político sustanciado en sus intereses políticos y sociales. La rebelión militar de julio de 1936 representó el final de del sistema de representación democrática política democrática y la eliminación sistemática de todos los sectores políticos, sociales e ideológicos que no coincidían con el modelo de Estado e identitario de la España Una Grande y Libre franquista. La conclusión fue la comisión de un brutal genocidio.
Parece que fue ayer pero la historia se repite hoy, con la ilegalización de Udalbiltza y el encausamiento de 22 de sus gestores, legítimos representantes de la voluntad popular. Nos encontramos con otra prueba fehaciente de que en el Estado Español y en la realidad política vasca no se han establecido las garantías de no repetición. Ayer como hoy la visión unitarista española tan arraigada, también, en los cuadros dirigentes republicanos españoles, las actitudes y comportamientos heredados del propio régimen autoritario franquista, siguen imperando en la realidad política actual. Hoy como ayer, se siguen cercenando los derechos civiles y políticos de miles de ciudadanos vascos, ayer como hoy, se siguen encarcelando a miles de personas por desarrollar proyectos sociales, culturales y políticos, distintos a los de la España monárquica, capitalista, verdadera cárcel de pueblos. Las camisas azules y las boinas rojas han tornado en vuelo de gaviotas y rosas rojas prendidas en el ojal de los nuevos plutócratas españoles y regionalistas vasco-navarros. El TOP ha mutado de nombre y en su lugar pende hoy el indicativo de Audiencia Nacional o Tribunal Supremo. No hay variación de objetivos ni formas, se sigue persiguiendo cualquier atisbo de ejercicio de soberanía popular directa se sigue persiguiendo cualquier atisbo de ejercicio de soberanía popular directa cualquier intento de alumbrar una comunidad de intereses entre ésta y las instituciones. Esto y no otra cosa fue Udalbiltza por la que miles de demócratas de Euskal Herria sentimos respeto y admiración. Esta es la razón por la que las asociaciones por la recuperación histórica de Euskal Herria necesitamos la existencia de instituciones como Udalbiltza, porque, estamos convencidos de que es en este marco de gestión en donde podremos hacer realidad la constitución de la Comisión de la Verdad de Euskal Herria, instrumento imprescindible para el desarrollo de nuestros objetivos: la investigación de la verdad, la realización de la justicia efectiva y la implementación de medidas de reparación, incluidas las garantías de no repetición.
Alberto Muñóz, Gotzon Garmendia, Andoni Txasko, Aitor Ibáñez.
La historia de los poderes locales concejiles y municipales en Euskal Herria, es la historia de una constante lucha de las capas populares por el derecho a la participación política en las instituciones, a través de la cual articular la defensa de sus intereses socio-económicos, en el particular contexto de las contradicciones que se desarrollan en el seno de la formación social de Euskal Herria. La historia de los primeros concejos abiertos, las elecciones censitarias, el sistema orgánico de control institucional franquista o el actual sistema de elección y participación institucional, son hitos que nos informan de la evolución (e involución) constante de esta lucha.
Los movimientos socio-políticos protagonizados por los ayuntamientos y concejos de Euskal Herria han tenido, en nuestra reciente historia, una importancia capital, como elementos aglutinantes de la voluntad popular y como dinamizadores de las transformaciones socio-políticas demandadas por la ciudadanía en su conjunto. Han sido, de manera especial, los municipios de pequeño y mediano tamaño los que han protagonizado estos impulsos trasformadores, determinados por los modelos de gestión participativos en ellos desarrollados. En aquellas ocasiones históricas en las que se vislumbraba un proceso de confluencia entre la gestión de los cargos públicos y la voluntad popular, los sectores socio-políticos más reaccionarios, para quienes la actividad política debe de desarrollarse disociada de la participación directa de los ciudadanos, han reaccionado de forma virulenta contra estos movimientos de emancipación. La larga historia del movimiento de los municipios vascos nos ofrece pruebas evidentes de esta intervención. Así ocurrió en Gernika el 17 de abril de 1931, con ocasión de la celebración de la asamblea de alcaldes y concejales de Euskal Herria (convocados para establecer nuevas bases políticas para el desarrollo futuro de nuestro país), cuando la villa fue tomada militarmente por el ejército y la Guardia Civil, quienes impidieron su celebración. Otro tanto ocurrió el 3 de septiembre de 1934 cuando la Guardia Civil y Fuerzas de Asalto, efectuaron otra brutal actuación contra la población que acudió a esta villa para arropar a los parlamentarios vascos y catalanes que tras reunirse en Zumarraga, para manifestar su apoyo a los municipios vascos, se desplazaron hasta Gernika a visitar su Casa de Juntas. En protesta de la represión desatada contra la población indefensa allí reunida, los Comités ejecutivos Municipales acordaron la dimisión total y colectiva de todos los Ayuntamientos del País en razón a "la gravísima situación porque atraviesa el País, como consecuencia del sistema represivo que el poder central utiliza en contra del normal desenvolvimiento de los concejos vascongados, causando ofensas al fuero municipal y a las libertades administrativas reconocidas desde tiempo inmemorial en este País" Como puede verse el establecimiento de un modelo de Estado republicano y la instauración de un régimen constitucional, no garantizó en absoluto el respeto de la voluntad popular y el desarrollo de un movimiento socio-político sustanciado en sus intereses políticos y sociales. La rebelión militar de julio de 1936 representó el final de del sistema de representación democrática política democrática y la eliminación sistemática de todos los sectores políticos, sociales e ideológicos que no coincidían con el modelo de Estado e identitario de la España Una Grande y Libre franquista. La conclusión fue la comisión de un brutal genocidio.
Parece que fue ayer pero la historia se repite hoy, con la ilegalización de Udalbiltza y el encausamiento de 22 de sus gestores, legítimos representantes de la voluntad popular. Nos encontramos con otra prueba fehaciente de que en el Estado Español y en la realidad política vasca no se han establecido las garantías de no repetición. Ayer como hoy la visión unitarista española tan arraigada, también, en los cuadros dirigentes republicanos españoles, las actitudes y comportamientos heredados del propio régimen autoritario franquista, siguen imperando en la realidad política actual. Hoy como ayer, se siguen cercenando los derechos civiles y políticos de miles de ciudadanos vascos, ayer como hoy, se siguen encarcelando a miles de personas por desarrollar proyectos sociales, culturales y políticos, distintos a los de la España monárquica, capitalista, verdadera cárcel de pueblos. Las camisas azules y las boinas rojas han tornado en vuelo de gaviotas y rosas rojas prendidas en el ojal de los nuevos plutócratas españoles y regionalistas vasco-navarros. El TOP ha mutado de nombre y en su lugar pende hoy el indicativo de Audiencia Nacional o Tribunal Supremo. No hay variación de objetivos ni formas, se sigue persiguiendo cualquier atisbo de ejercicio de soberanía popular directa se sigue persiguiendo cualquier atisbo de ejercicio de soberanía popular directa cualquier intento de alumbrar una comunidad de intereses entre ésta y las instituciones. Esto y no otra cosa fue Udalbiltza por la que miles de demócratas de Euskal Herria sentimos respeto y admiración. Esta es la razón por la que las asociaciones por la recuperación histórica de Euskal Herria necesitamos la existencia de instituciones como Udalbiltza, porque, estamos convencidos de que es en este marco de gestión en donde podremos hacer realidad la constitución de la Comisión de la Verdad de Euskal Herria, instrumento imprescindible para el desarrollo de nuestros objetivos: la investigación de la verdad, la realización de la justicia efectiva y la implementación de medidas de reparación, incluidas las garantías de no repetición.
Alberto Muñóz, Gotzon Garmendia, Andoni Txasko, Aitor Ibáñez.
miércoles, 9 de junio de 2010
Lau Haizetara Gogoan:"Las instituciones siguen dando la espalda a las víctimas del franquismo"
Lau Haizetara Gogoan ha manifestado que "las actuales instituciones y los partidos que ostentan importantes responsabilidades de gestión siguen dando la espalda a las víctimas de genocidio franquista".
GARA/BILBO.
Representantes de la Coordinadora Lau Haizetara Gogoan han comparecido ante la prensa en Bilbo para presentar en Bizkaia el trabajo realizado en los últimos dos años, periodo en el que se han reunido con formaciones políticas y sindicales y han presentado propuestas de trabajo en distintas instituciones.
Han constatado, así, que "los actuales representantes políticos, sindicales e instituciones siguen manteniendo las decisiones y actitudes adoptadas durante la mal llamada ‘transición política’, que derivaron en la imposición de la impunidad de los responsables de los crímenes de lesa humanidad cometidos".
Han indicado que las actuales instituciones y los partidos políticos que "ostentan importantes responsabilidades de gestión, PNV y PSE, siguen dando la espalda a las víctimas del genocidio franquista y se resisten a esclarecer la verdad, hacer justicia y establecer las medidas de reparación correspondientes".
Reclaman, por ello, una comisión de la verdad en Euskal Herria y acudirán ante las Naciones Unidas para solicitar su amparo y exija una serie de cuestiones al Estado español.
Comparecerán en la reunión que el grupo de trabajo realizará el próximo día 23 sobre desapariciones forzadas en Sarajevo. Allí, demandarán que se insté al Estado español y a todas las instituciones que dependan de ella a que cumplan la Declaración Universal de Derechos Humanos de la ONU; el Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos, el Pacto Internacional de Derechos Económicos Sociales y Culturales, la Convención sobre la imprescriptibilidad de los crímenes de guerra y de los crímenes de lesa humanidad, los principios de cooperación internacional en la identificación, detención, extradición y castigo de los culpables de crímenes de guerra o de crímenes de lesa humanidad, la Convención contra la Tortura y otros Tratos o Penas Crueles, inhumanos o degradantes, la Convención Internacional para la Protección de todas las Personas contra las Desapariciones Forzadas y el Estatuto de Roma de la Corte Penal Internacional.
GARA/BILBO.
Representantes de la Coordinadora Lau Haizetara Gogoan han comparecido ante la prensa en Bilbo para presentar en Bizkaia el trabajo realizado en los últimos dos años, periodo en el que se han reunido con formaciones políticas y sindicales y han presentado propuestas de trabajo en distintas instituciones.
Han constatado, así, que "los actuales representantes políticos, sindicales e instituciones siguen manteniendo las decisiones y actitudes adoptadas durante la mal llamada ‘transición política’, que derivaron en la imposición de la impunidad de los responsables de los crímenes de lesa humanidad cometidos".
Han indicado que las actuales instituciones y los partidos políticos que "ostentan importantes responsabilidades de gestión, PNV y PSE, siguen dando la espalda a las víctimas del genocidio franquista y se resisten a esclarecer la verdad, hacer justicia y establecer las medidas de reparación correspondientes".
Reclaman, por ello, una comisión de la verdad en Euskal Herria y acudirán ante las Naciones Unidas para solicitar su amparo y exija una serie de cuestiones al Estado español.
Comparecerán en la reunión que el grupo de trabajo realizará el próximo día 23 sobre desapariciones forzadas en Sarajevo. Allí, demandarán que se insté al Estado español y a todas las instituciones que dependan de ella a que cumplan la Declaración Universal de Derechos Humanos de la ONU; el Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos, el Pacto Internacional de Derechos Económicos Sociales y Culturales, la Convención sobre la imprescriptibilidad de los crímenes de guerra y de los crímenes de lesa humanidad, los principios de cooperación internacional en la identificación, detención, extradición y castigo de los culpables de crímenes de guerra o de crímenes de lesa humanidad, la Convención contra la Tortura y otros Tratos o Penas Crueles, inhumanos o degradantes, la Convención Internacional para la Protección de todas las Personas contra las Desapariciones Forzadas y el Estatuto de Roma de la Corte Penal Internacional.
domingo, 25 de octubre de 2009
Txiki omenaldia
Txiki-ren omenaldia Zarautzen 2009-10-25ean. 1975-9-27an fusilatu zuten. Duela hilabete debekatu zuten bere omenaldia.
viernes, 23 de octubre de 2009
Falangeko lau lagun atxilotu dituzte Nafarroan eta bat Espainian, azken urteko erasoekin lotuta.
Sunbilla | 2009-10-23 | 12:22 | Testua: TTIPI TTAPA
Guardia Zibilak lau lagun atxilotu ditu gaur goizean Nafarroan eta beste bat Villanueva de Gallegon (Aragoi, Espainia), Falange taldekoak direlakoan, eta ikertzen ari da Euskal Herrian azkenaldian mehatxuak, pintaketak eta abar eurek egin ote dituzten.
Nafarroan Barañainen bi gizonezko atzeman ditu -David M.E. eta Fermin D.T., biak Castaños plazako bi etxetan-, Orkoienen bat -Iturgain kalean- eta Sunbillan beste bat -Ignacio I.S.-. Haien etxeak miatu, eta ordenagailuak eta dokumentazioa eraman dituzte.
Aragoin atxilotu dutena Irungoa da (Gipuzkoa), 23 urteko mutila -B.P.I.-. Honen Irungo etxea ere miatu dute, Pello Bixente kalean.
Irailaren 22an Falange y Tradicionek bere gain hartu zituen iazko urritik Euskal Herriko hainbat herritako kaleetan eta oroitarrietan egindako pintaketak eta mehatxuak, Efe berri agentziara igorritako ohar baten bidez. Besteak beste, Sonia Polo Bilboko txupinerari -euskal preso baten arreba da- abuztuan bidalitako gutuna beraiek bidali ziotela esan zuen, eta "abisua" izan zela. Eskutitz bat igorri zioten Polori, bere argazki batekin eta bala batekin.
Iazko urritik hona, eskuin muturreko 32 "eraso faxista" egin dituzte Euskal Herri osoan. Hala ohartarazi zuen Lau Haizetara Gogoan koordinakundeak. 25 bat hartu zituen bere gain Falange y Tradicion taldeak. Lehenengo pintaketak Nafarroan, Beran eta Lesakan egin zituzten. Efek jaso duenez, uda honetan Nafarroan izan diren beste hainbat pintaketa ere haiek egin dituzte. Irunen, Oiartzunen (Gipuzkoa) eta Getxon (Bizkaia) egindako erasoak "gobernu erregionalera etorri berri den Lopez jaunari ongietorria egiteko" egin zituztela jakinarazi zuen.
Tolosan (Gipuzkoa) Lasa eta Zabalaren oroitarriei eginiko pintaketak ere haiek egin zituztela zioen. Haren bitartez, Enrique Rodriguez Galindo poliziaburua "omendu" nahi zutela adierazi zuen Falange y Tradicionek. Galindo 71 urteko kartzelara zigortu zuten Lasa eta Zabala bahitu eta hiltzea egotzita.
Nafarroan Barañainen bi gizonezko atzeman ditu -David M.E. eta Fermin D.T., biak Castaños plazako bi etxetan-, Orkoienen bat -Iturgain kalean- eta Sunbillan beste bat -Ignacio I.S.-. Haien etxeak miatu, eta ordenagailuak eta dokumentazioa eraman dituzte.
Aragoin atxilotu dutena Irungoa da (Gipuzkoa), 23 urteko mutila -B.P.I.-. Honen Irungo etxea ere miatu dute, Pello Bixente kalean.
Irailaren 22an Falange y Tradicionek bere gain hartu zituen iazko urritik Euskal Herriko hainbat herritako kaleetan eta oroitarrietan egindako pintaketak eta mehatxuak, Efe berri agentziara igorritako ohar baten bidez. Besteak beste, Sonia Polo Bilboko txupinerari -euskal preso baten arreba da- abuztuan bidalitako gutuna beraiek bidali ziotela esan zuen, eta "abisua" izan zela. Eskutitz bat igorri zioten Polori, bere argazki batekin eta bala batekin.
Iazko urritik hona, eskuin muturreko 32 "eraso faxista" egin dituzte Euskal Herri osoan. Hala ohartarazi zuen Lau Haizetara Gogoan koordinakundeak. 25 bat hartu zituen bere gain Falange y Tradicion taldeak. Lehenengo pintaketak Nafarroan, Beran eta Lesakan egin zituzten. Efek jaso duenez, uda honetan Nafarroan izan diren beste hainbat pintaketa ere haiek egin dituzte. Irunen, Oiartzunen (Gipuzkoa) eta Getxon (Bizkaia) egindako erasoak "gobernu erregionalera etorri berri den Lopez jaunari ongietorria egiteko" egin zituztela jakinarazi zuen.
Tolosan (Gipuzkoa) Lasa eta Zabalaren oroitarriei eginiko pintaketak ere haiek egin zituztela zioen. Haren bitartez, Enrique Rodriguez Galindo poliziaburua "omendu" nahi zutela adierazi zuen Falange y Tradicionek. Galindo 71 urteko kartzelara zigortu zuten Lasa eta Zabala bahitu eta hiltzea egotzita.
Eskualdean
Joan den urteko azaroaz geroztik, hainbat izan dira falangisten izenean eskualdean egin diren pintadak. Donezteben Islamari buruzko erakusketan; Amaiurko oroigarrian; Lesakan, Beran eta Arraiozen heriotz mehatxuak; Artesiagan Frankismoan bortxazko lanak egin zituzten presoen omenez paratutako eskulturan; Iruritako Eliz atarian; Elgorriagako frontoian eta etxeetan; Arantza eta Igantzira hartzeko biribilgunean; Iturenen Trinitateko ermitan eta enbaltsean; Aurtitzen etxe partikular batean...
sábado, 3 de octubre de 2009
Faxismoari ez!
Juan Ramon Garai Gotzon Garmendia Alberto Muñoz Andoni Txasko Manu Sainz Ramon Gaztelumendi.
Lau Haizetara Gogoan plataformako kideak.
Matxinada militarraren lehenengo egunetan okupatu zituzten Nafarroa eta Araba kolpe zaleek. Hala ere, erreketeen, monarkikoen eta falangisten laguntza eta Molaren agintaritza zuten militar horiek ezin izan zituzten egitasmo genozidak bete ez Gipuzkoan ezta Bizkaian ere, Nafarroan egina zuten bezala.
Donostian, milaka miliziano bolondresek egin zieten aurre. Jatorri ezberdinekoak guztiak ere: Gazte Sozialista Batuak, Alderdi Sozialista, Alderdi Komunista, Izquierda Republicana, Union Republicana, Ezquerra Vasca Federal, Eusko Abertzale Ekintza, UGT eta CNT sindikatuak eta ELAko zenbait euskal solidario; geroago, zoritxarrez, EAJko eta Jagi-Jagiko militante antolatuak batu ziren matxinatuen aurkako borrokara.
Irailaren hondarrean, Molak Gipuzkoan erresistentzia errepublikanoaren azken eremuak okupatzeko agindua eman zuen; Elgeta eta Eibar ziren eremu horiek, Bizkaian sartzeko ate gisa ikusten zirenak estrategikoki.
Egun batzuk aurretik, Lezo de Urreztietak (Jagi-Jagiko militantea) Santanderko portura arma ugari ekartzea lortu zuen; irailaren 23an iritsi zen Elgeta-Eibarko frontera armateria hori.
Urriaren 4ko egunsentian, matxinatuek erasoari ekin zioten. Bergarako errepidetik gora zihoazen blindatuen ibilaldia etenarazi zuten; Asensiomendi lepotik aurrera egiteko asmoa zuen infanteria ezin izan zen Asentzioko ermitatik harago joan. Zabaleta izan zen lehen lerroa haustea lortu zuten puntu bakarra; Gaztelumendi mendiraino iritsi ziren, baina ezin izan zioten eutsi posizio horri luzaz, eta mendian behera ihes egin behar izan zuten.
Molak urriaren 12an muzin egin behar izan zion Bizkaia hartzeari Eibar eta Elgetako inguruetatik abiatuta.
Intxorta defendatzeko urriaren 4an egindako borrokari esker, Eusko Jaurlaritza eratu ahal izan zen urriaren 7an. Nazio bilgune izaera hartu zuen gobernua izan zen hura, eta faxismoa azpiratzea, Euskal Herriaren defentsa eta legaltasun demokratikoa izan zituen zutabetzat.
Hainbat korronte politiko eta sindikaletako batailoi gehienek hartu zuten parte Intxortako borrokan. Nolanahi ere, 1937ko apirilaren 24an, Elgeta Alemaniaren, Itailaren eta marokoar mertzenarioen laguntza zeukaten faxisten menpe geratu zen.
Estatu frankista estatu kolpe baten eskutik, hots, ekintza kriminal baten eskutik jaio zen, eta gerra genozida batean oinarritu zen. Edozein disidentzia mota errukigabe zapalduz sendotu zen estatu hori. Aipatu zapalketa hori legez kontrako Estatu batean, salbuespenezko epaitegietan eta justiziarik zein zilegitasunik gabeko epaietan oinarritu zen. Milaka lagun epaitu zituen; zilegitasun demokratikoaren eskutik herritarren eta herri zapalduen eskubide zibil eta politikoak defendatzen zituzten lagunak; hain zuzen ere, matxinadaren eta sedizioaren akusazioa erabili zuten horretarako. Salbuespeneko epaitegiek emandako sententzia guztiak bertan behera uztea demokrazia ariketa izango litzateke, askatasunaren alde bizia eman zutenen ohorez.
Jose Luís Arenillasek, Euskadiko Osasun Militarreko Buruak, POUMe-ko militantea zenak, zera idatzi zuen, fusilatua izan aurretik: «Euzkadiko seme eta langileen kausaren defendatzaile gisa zegokidan eginkizuna bete dudala pentsatuta hilko naiz. Badakit zuek bizirik iraungo duzuela eta gehiago ahalegindu zaretela guztiok elkarrekin orpoz orpo egin nahi izango genukeen eginkizun horren alde. Euskal Ejertzitoko borrokakide guztiei adierazi, mesedez, haiek izango ditudala oroitzapenean; eta haiek bezala Euzkadi Askatua eta langile guztien kausa. Gurea baino zori hobea desiratuz, zera aldarrikatzen dut: bare-bare eta gizateria askearena den gure Kausaren etorkizunean sinistuta hilko naizela».
Intxortan erakutsitako borrokaren ereduari jarraiki, Lau Haizetara Gogoan plataformatik genozidio frankistaren inpunitatearen aurkako eustorma altxatzeko konpromisoa hartzen dugu. Eustorma hori neofrankistatzat jo daitezkeen posizioak edukita isiltasunaren eta ahazturaren inposizioan betikotu nahi dutenen aurka ere altxatu beharra dago. Izan ere, inpunitate eta inposizio horiek egun daukaten ustezko zilegitasun instituzionalen aldeko abal gisa hartu nahi dituzte.
Frankismoaren biktimen eta oroimen historikoaren aldeko euskal erakundeek defendatzen ditugun puntuetatik bat bera ere onetsi gabe jarraitzen du, sistematikoki, Espainiako erreinuak.
Egia, Justizia eta Kalte-ordainak gauzatu gabe diraute, eta bien bitartean, alderdi politiko antifrankistak legez kanpo uzteak argi uzten du ez errepikatzeko bermeak ere errealitate izatetik oso urrun daudela.
Hemendik gonbita doakizu, etor zaitezen miliziano eta gudari guztiei eta isilarazitako emakume guztiei eskainiko zaien omenaldira. Hitzordua, Intxortako Atean, bihar.
Donostian, milaka miliziano bolondresek egin zieten aurre. Jatorri ezberdinekoak guztiak ere: Gazte Sozialista Batuak, Alderdi Sozialista, Alderdi Komunista, Izquierda Republicana, Union Republicana, Ezquerra Vasca Federal, Eusko Abertzale Ekintza, UGT eta CNT sindikatuak eta ELAko zenbait euskal solidario; geroago, zoritxarrez, EAJko eta Jagi-Jagiko militante antolatuak batu ziren matxinatuen aurkako borrokara.
Irailaren hondarrean, Molak Gipuzkoan erresistentzia errepublikanoaren azken eremuak okupatzeko agindua eman zuen; Elgeta eta Eibar ziren eremu horiek, Bizkaian sartzeko ate gisa ikusten zirenak estrategikoki.
Egun batzuk aurretik, Lezo de Urreztietak (Jagi-Jagiko militantea) Santanderko portura arma ugari ekartzea lortu zuen; irailaren 23an iritsi zen Elgeta-Eibarko frontera armateria hori.
Urriaren 4ko egunsentian, matxinatuek erasoari ekin zioten. Bergarako errepidetik gora zihoazen blindatuen ibilaldia etenarazi zuten; Asensiomendi lepotik aurrera egiteko asmoa zuen infanteria ezin izan zen Asentzioko ermitatik harago joan. Zabaleta izan zen lehen lerroa haustea lortu zuten puntu bakarra; Gaztelumendi mendiraino iritsi ziren, baina ezin izan zioten eutsi posizio horri luzaz, eta mendian behera ihes egin behar izan zuten.
Molak urriaren 12an muzin egin behar izan zion Bizkaia hartzeari Eibar eta Elgetako inguruetatik abiatuta.
Intxorta defendatzeko urriaren 4an egindako borrokari esker, Eusko Jaurlaritza eratu ahal izan zen urriaren 7an. Nazio bilgune izaera hartu zuen gobernua izan zen hura, eta faxismoa azpiratzea, Euskal Herriaren defentsa eta legaltasun demokratikoa izan zituen zutabetzat.
Hainbat korronte politiko eta sindikaletako batailoi gehienek hartu zuten parte Intxortako borrokan. Nolanahi ere, 1937ko apirilaren 24an, Elgeta Alemaniaren, Itailaren eta marokoar mertzenarioen laguntza zeukaten faxisten menpe geratu zen.
Estatu frankista estatu kolpe baten eskutik, hots, ekintza kriminal baten eskutik jaio zen, eta gerra genozida batean oinarritu zen. Edozein disidentzia mota errukigabe zapalduz sendotu zen estatu hori. Aipatu zapalketa hori legez kontrako Estatu batean, salbuespenezko epaitegietan eta justiziarik zein zilegitasunik gabeko epaietan oinarritu zen. Milaka lagun epaitu zituen; zilegitasun demokratikoaren eskutik herritarren eta herri zapalduen eskubide zibil eta politikoak defendatzen zituzten lagunak; hain zuzen ere, matxinadaren eta sedizioaren akusazioa erabili zuten horretarako. Salbuespeneko epaitegiek emandako sententzia guztiak bertan behera uztea demokrazia ariketa izango litzateke, askatasunaren alde bizia eman zutenen ohorez.
Jose Luís Arenillasek, Euskadiko Osasun Militarreko Buruak, POUMe-ko militantea zenak, zera idatzi zuen, fusilatua izan aurretik: «Euzkadiko seme eta langileen kausaren defendatzaile gisa zegokidan eginkizuna bete dudala pentsatuta hilko naiz. Badakit zuek bizirik iraungo duzuela eta gehiago ahalegindu zaretela guztiok elkarrekin orpoz orpo egin nahi izango genukeen eginkizun horren alde. Euskal Ejertzitoko borrokakide guztiei adierazi, mesedez, haiek izango ditudala oroitzapenean; eta haiek bezala Euzkadi Askatua eta langile guztien kausa. Gurea baino zori hobea desiratuz, zera aldarrikatzen dut: bare-bare eta gizateria askearena den gure Kausaren etorkizunean sinistuta hilko naizela».
Intxortan erakutsitako borrokaren ereduari jarraiki, Lau Haizetara Gogoan plataformatik genozidio frankistaren inpunitatearen aurkako eustorma altxatzeko konpromisoa hartzen dugu. Eustorma hori neofrankistatzat jo daitezkeen posizioak edukita isiltasunaren eta ahazturaren inposizioan betikotu nahi dutenen aurka ere altxatu beharra dago. Izan ere, inpunitate eta inposizio horiek egun daukaten ustezko zilegitasun instituzionalen aldeko abal gisa hartu nahi dituzte.
Frankismoaren biktimen eta oroimen historikoaren aldeko euskal erakundeek defendatzen ditugun puntuetatik bat bera ere onetsi gabe jarraitzen du, sistematikoki, Espainiako erreinuak.
Egia, Justizia eta Kalte-ordainak gauzatu gabe diraute, eta bien bitartean, alderdi politiko antifrankistak legez kanpo uzteak argi uzten du ez errepikatzeko bermeak ere errealitate izatetik oso urrun daudela.
Hemendik gonbita doakizu, etor zaitezen miliziano eta gudari guztiei eta isilarazitako emakume guztiei eskainiko zaien omenaldira. Hitzordua, Intxortako Atean, bihar.
jueves, 24 de septiembre de 2009
Falange y Tradicionen inguruan alderdiak isilik egotea salatu dute.
Egileak zigortu gabe daudela salatu dute Lau Haizetara Gogoan plataformak eta AAMk.
Alderdi politikoak eta erakundeak Falange y Tradicion taldearen adierazpenak entzunda isilik geratzea salatu dute Lau Haizetara Gogoan plataformak eta Amnistiaren Aldeko Mugimenduak. Taldearen atzean daudenak «erabateko zigorgabetasunean» daudela salatu dute. «UPNren eta PSOEren arduradun polizialek ez dute ezer egin haien erasoaldia geratzeko, ezta epaileek ere», Lau Haizetara Gogoan plataformaren arabera. Falange y Tradicion taldeak 25 pintaketa eta mehatxu faxista bere egin ditu.
Eusko Jaurlaritzak adierazpenik ez egitea «kezkagarria» dela iruditu zaio Lau Haizeetara Gogoan plataformari. «Gerra zikinaren» beste gertaera bat dela uste du: «Agerian geratu da Nafarroako Gobernuarentzat eta Eusko Jaurlaritzarentzat laugarren mailako biktimak direla frankismoan hildakoak».
AAMk, bestalde, honakoa jo du susmagarritzat: ekintzak burutzeko erabili duten informazioa (helburuak zehazteko, adibidez), ekintzak burutzerakoan izan duten askatasuna, eta ekintzen inguruan Poliziaren ikerketen emaitzak ez izatea.
Amnistiaren Aldeko Mugimenduarentzat inpunitate osoa dute, eta horrek guztiak erakusten du polizia indarrek eta botere politikoek ez dutela inolako asmorik ekintza horien egileak nor diren argitzeko.
Eusko Jaurlaritzak adierazpenik ez egitea «kezkagarria» dela iruditu zaio Lau Haizeetara Gogoan plataformari. «Gerra zikinaren» beste gertaera bat dela uste du: «Agerian geratu da Nafarroako Gobernuarentzat eta Eusko Jaurlaritzarentzat laugarren mailako biktimak direla frankismoan hildakoak».
AAMk, bestalde, honakoa jo du susmagarritzat: ekintzak burutzeko erabili duten informazioa (helburuak zehazteko, adibidez), ekintzak burutzerakoan izan duten askatasuna, eta ekintzen inguruan Poliziaren ikerketen emaitzak ez izatea.
Amnistiaren Aldeko Mugimenduarentzat inpunitate osoa dute, eta horrek guztiak erakusten du polizia indarrek eta botere politikoek ez dutela inolako asmorik ekintza horien egileak nor diren argitzeko.
sábado, 12 de septiembre de 2009
Genozidioa Donostia 1936
1936ko Donostiako genozidioa gogoratzen 2009-9-12an. Fito Rodrigez eta Felix Soto. Genozidioaren biktimen elkartea. 1936ko Donostiako genozidioa gogoratua. 2009-9-12an.1936. urtean Donostiak 80.000 bat biztanle zituen, faxistak sartu zirenean 34.000 gelditu ziren, gainontzekoek ihes egin zuten. Francok 385 donostiar afusilatu zituen, 17 emakume. Itsasotik egindako bonbardaketetan 17 pertsona hil zituzten. Errepublika defendatuz 5.855 donostiar mobilizatu ziren antifaxista milizietan eta Euskal armadan. Gudako borroketan 418 donostiar hil zituzten. 776 ume donostiarrak ebakuatuak izan ziren Frantziara, Ingalaterrara eta Errsusiara eta asko ez ziren inoiz itzuli. 21 donostiar hil zituzten exterminio eremuetan Mathausen eta Dachaunen adibidez. 561 donostiarrek espetxean egon ziren urte luzeetan, 20 bat urterarte. Gizartearen aurkako krimenak eta inor ez da epaitua izan. Genozidioaren biktimen elkartea.
miércoles, 26 de agosto de 2009
«Atzoko eta gaurko faxistek» inpunitate bera dutela salatu dute.
Erasoei erantzuteko mobilizazioetan parte hartzeko deia egin dute Sakanako ezker abertzaleko hautetsiek.
Berria.
Sakanako ezker abertzaleko hogei bat hautetsi elkartu ziren atzo Arbizuko udaletxeko atarian; hain zuen, joan den astean paretan eta atea nagusian egindako mehatxuzko pintaketen aurrean. Arbizuko Udalaren kontrako erasoa eta hango alkate eta hiru zinegotziren kontrako heriotza mehatxuak «Euskal Herrian herritarren eskubide eta askatasunen kontrako erasoaldiaren parte» dira, Sakanako ezker abertzaleko hautetsien ustez. Eraso hauek guztiak Estatuak, zenbait erakundek eta Alfredo Perez Rubalcaba, Rodolfo Ares, Enma Sainz, Patxi Lopez, Miguel Sanz, Yolanda Barcina eta halako agintariek emandako zigorgabetasunaren estalpean gertatzen ari direla salatu zuen Arantxa Bengoetxeak, Altsasuko zinegotziak, gainerako hautetsien izenean.
«Atzoko eta gaurko faxistek inpunitate berarekin jarduten dute herritarren eskubide eta askatasunak defendatzen dituztenen aurka, lehen Errepublikaren kontra eta orain euskal mugimendu independentistaren kontra», nabarmendu zuten Sakanako ezker abertzaleko hautetsiek Arbizun egindako agerraldian. Mehatxatu arren gatazka politikoa konpontzeko eta proiektu guztiak gauzagarri bihurtuko dituen egoera demokratikoa lortzeko konpromisoak «bere horretan» jarraituko duela jakinarazi zuten ezker abertzaleko hautetsiek. Halaber, Euskal Herriarentzat ezkerreko proiektu independentistaren alde eta herrietako beharren alde lanean jarraitzeko konpromisoa berretsi zuten.
Aipatutako erasoen kontra antolatzen diren mobilizazioetan parte hartzeko deia egin zieten herritarrei.
Arbizuko Udalaren mozioa
Jesus Mari Mendinueta Arbizuko alkateak eskertu zuen ezker abertzaleko gainerako hautetsien elkartasuna eta sostengua. Astelehen arratsaldean Arbizuko Udalak egindako bilkura berezian onartutako mozioaren berri eman zuen Mendinuetak. Uztailean Alain Berastegi Arbizuko gazteak jasandako bahiketa eta tortura salatu zituen bezala, oraingoan ere Arbizuko Udalak salatu egin ditu bere alkatearen eta hiru zinegotziren kontra udaletxeko aurrealdean idatzitako heriotza mehatxuak.
Jesus Mari Mendinueta alkateak gogoratu zuen Alain Berastegiren kasuan erantzukizunak argitzeko eskatzeko asmoz Nafarroako Parlamentuan agerraldia egiteko erabakia hartu zuela Arbizuko Udalak, eta orain ere mehatxuei buruzko azalpenak emateko eskaera egingo duela. Halaber, salaketa judiziala aurkezteko erabakiaren berri eman zuen Arbizuko alkateak. Udala akusazio partikular gisa azalduko da. Herritarrei antolatuko diren ekimen edo mobilizazioetan parte hartzeko deia egin die Arbizuko Udalak, «jazarpen eta gehiegikeriak ikusirik ezin garelako geldirik egon».
Mehatxu gehiago
Oiartzungo Amnistiaren Aldeko Mugimenduak Oiartzungo udaletxearen aurrean abuztuan pintaketak agertu zirela salatu zuen atzo. Udaletxeko atarian Vigilancia y terror falangista eta Gora España mezuak irakur zitezkeen, eta mezu horien ondoan Falangeren ikurra zegoen. Amnistiaren Aldeko Mugimenduak «faxistei Euskal Herria bakean uzteko eta alde egiteko» eskaera egin die komunikabideei bidalitako ohar batean.
Azken egunetan, guztira, zazpi eraso faxista egin dituzte, Falangeren izenean. Eraso guztiak Iruñerrian izan dira. Larunbatean Ezpala, Zurgai eta Ipar Gorri tabernen atariak Legiak zerratzen ezpaitu falangeak eginen du, Falange os vigila, Viva Cristo Rey eta halako mezuez eta mehatxuez zikindurik agertu ziren. Ezkaba mendian 36ko gerran Francoren aurka aritu zirenen omenez jarritako oroitarriei eta errepresio frankista jasan zutenen omenez Aitzoaingo hilerrian jarritakoei ere eraso zieten asteburuan.
«Atzoko eta gaurko faxistek inpunitate berarekin jarduten dute herritarren eskubide eta askatasunak defendatzen dituztenen aurka, lehen Errepublikaren kontra eta orain euskal mugimendu independentistaren kontra», nabarmendu zuten Sakanako ezker abertzaleko hautetsiek Arbizun egindako agerraldian. Mehatxatu arren gatazka politikoa konpontzeko eta proiektu guztiak gauzagarri bihurtuko dituen egoera demokratikoa lortzeko konpromisoak «bere horretan» jarraituko duela jakinarazi zuten ezker abertzaleko hautetsiek. Halaber, Euskal Herriarentzat ezkerreko proiektu independentistaren alde eta herrietako beharren alde lanean jarraitzeko konpromisoa berretsi zuten.
Aipatutako erasoen kontra antolatzen diren mobilizazioetan parte hartzeko deia egin zieten herritarrei.
Arbizuko Udalaren mozioa
Jesus Mari Mendinueta Arbizuko alkateak eskertu zuen ezker abertzaleko gainerako hautetsien elkartasuna eta sostengua. Astelehen arratsaldean Arbizuko Udalak egindako bilkura berezian onartutako mozioaren berri eman zuen Mendinuetak. Uztailean Alain Berastegi Arbizuko gazteak jasandako bahiketa eta tortura salatu zituen bezala, oraingoan ere Arbizuko Udalak salatu egin ditu bere alkatearen eta hiru zinegotziren kontra udaletxeko aurrealdean idatzitako heriotza mehatxuak.
Jesus Mari Mendinueta alkateak gogoratu zuen Alain Berastegiren kasuan erantzukizunak argitzeko eskatzeko asmoz Nafarroako Parlamentuan agerraldia egiteko erabakia hartu zuela Arbizuko Udalak, eta orain ere mehatxuei buruzko azalpenak emateko eskaera egingo duela. Halaber, salaketa judiziala aurkezteko erabakiaren berri eman zuen Arbizuko alkateak. Udala akusazio partikular gisa azalduko da. Herritarrei antolatuko diren ekimen edo mobilizazioetan parte hartzeko deia egin die Arbizuko Udalak, «jazarpen eta gehiegikeriak ikusirik ezin garelako geldirik egon».
Mehatxu gehiago
Oiartzungo Amnistiaren Aldeko Mugimenduak Oiartzungo udaletxearen aurrean abuztuan pintaketak agertu zirela salatu zuen atzo. Udaletxeko atarian Vigilancia y terror falangista eta Gora España mezuak irakur zitezkeen, eta mezu horien ondoan Falangeren ikurra zegoen. Amnistiaren Aldeko Mugimenduak «faxistei Euskal Herria bakean uzteko eta alde egiteko» eskaera egin die komunikabideei bidalitako ohar batean.
Azken egunetan, guztira, zazpi eraso faxista egin dituzte, Falangeren izenean. Eraso guztiak Iruñerrian izan dira. Larunbatean Ezpala, Zurgai eta Ipar Gorri tabernen atariak Legiak zerratzen ezpaitu falangeak eginen du, Falange os vigila, Viva Cristo Rey eta halako mezuez eta mehatxuez zikindurik agertu ziren. Ezkaba mendian 36ko gerran Francoren aurka aritu zirenen omenez jarritako oroitarriei eta errepresio frankista jasan zutenen omenez Aitzoaingo hilerrian jarritakoei ere eraso zieten asteburuan.
Lau Haizetara Gogoan plataformak gogor gaitzetsi ditu oroitarrien aurkako erasoak...
Lau Haizetara Gogoan plataformak gogor salatu ditu azken egunetan frankismoaren biktimen aldeko oroitarrien aurka Euskal Herrian egin dituzten erasoak. Asteon Ezkaba mendian eta Aitzoaingo hilerrian (Nafarroa) eginiko erasoak ez ezik azken urte honetan antzeko beste zazpi eraso ere izan direla gogoratu du. Lau Haizetara Gogoan plataformaren ustez, ekintza horiekin «genozidio frankistaren zigorgabetasuna» eta erreforma politikoaren «iruzurra» agerian jartzeko egiten ari diren lanari eraso diote. Hala, azkenaldian oroimen historikoaren aldeko militanteak ere mehatxatu dituztela jakinarazi du plataformak. Horregatik, «eraso faxisten» kontra oroimen historikoa berreskuratzeko lana areagotzeko, suntsitutako oroitarriak berriro eraikitzeko eta mehatxatuei babesa agertzeko eskatu die plataformak herritarrei.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)